Ik ben 43 jaar en een rechtshandige vrouw.
Het is nu zeven jaar geleden, korte tijd nadat ik voor het eerst over de GNM hoorde, destijds heette ze nog Neue Medizin, en de Gouden Boeken van Dr. Hamer te leen had gekregen, had ik een zeer heftige epileptische crisis ( = het midden van de vagotone fase).
Ik wist destijds nog niet dat ik kort ervoor zelf een conflict had opgelost en een crisis te verwachten had.
Het basisprincipe van de ziekteverlopen had ik echter na het lezen van deze interessante boeken begrepen: er zijn nu eenmaal momenten waar men wat heftige symptomen heeft die dan ook weer overgaan. En dat kon achteraf wel eens het belangrijkste aan kennis zijn geweest dat ik tijdens de epileptische crisis zelf nodig heb gehad.
Ik zat op een rustige namiddag in het weekeinde alleen in de woonkamer te lezen.
De epileptische crisis begon zonder aankondiging.
Opeens waren er een zeer, zeer intensieve steken in de borstholte tijdens het ademen (men zou het ook als een kramp kunnen beschrijven), wat het inademen nagenoeg onmogelijk maakte.
Omdat het zelfs bij een zeer oppervlakkige ademhaling direct heftig pijn deed, heb ik vervolgens maar geprobeerd om helemaal niet te ademen en de adem in te houden. Dit in de verwachting dat het alles op de een of andere manier weer weggaat; tijdens de adem inhouden voelde ik dan geen pijn.
Het was eigenaardig: ik heb vanaf het begin geen angst gehad, maar ben de hele tijd rustig gebleven! Ik was me er overigens al van bewust dat ik nu zelf iets beleefde, dat in de boeken als epileptische crisis wordt omschreven. Hier zijn me dan ook nog andere gedachten door het hoofd geschoten.
Na enige tijd heb ik dan weer geprobeerd of een langzame, heel oppervlakkige ademhaling mogelijk was: het stak dan ook al wat minder heftig, maar altijd nog behoorlijk sterk! Daarmee was ik mij zeker dat het heftigste moment voorbij was en het nu beter zou worden.
Het zouden twee minuten kunnen zijn geweest, maar ook een halve minuut: de tijd leek mij in dit moment zeer lang.
Het ademen werd dan weliswaar langzaam, maar toch steeds beter mogelijk tot ik weer volledig normaal kon ademen, waarbij de pijn geleidelijk minder werd.
Later ben ik dan van mijn zittende positie opgestaan en ben door het huis gelopen.
De pijn in de borstholte was echter nog wezenlijk langer te merken en pas na een goede tweeënhalf uur was ik weer volledig vrij van pijn.
Waarom ik destijds geen angst had weet ik tot op de dag van vandaag nog niet.
Een reden zou kunnen zijn: omdat ik mij kort voordien intensief met de materie had beziggehouden, had ik waarschijnlijk geweten dat zoiets ook maar zou kunnen gebeuren.
Ik ben er echter zeker van, dat de zaak heel anders afgelopen zou zijn als ik in paniek was geraakt.
Dat deze epileptische crisis een myocardinfarct was heb ik pas later ervaren.
Voor dit bericht is het concrete conflict niet van belang. Conflicten heeft men constant en lossen zich meestal ook weer op, soms heel spontaan: dat is het leven!
Ik kan echter een ieder het aanbevelen zich met het thema GNM op tijd intensief bezig te houden.
Bedankt Dr. Ryke Geerd Hamer!
Bedankt familie Pilhar voor jullie activiteiten!
M.A.
Opmerking:
Jammer dat mevrouw A. ons niet haar conflict wil verraden, maar ook dat dient men te respecteren!
Gewild of niet gewild heeft ze echter toch het een en ander verklapt, wat men kan 'lezen' als men de GNM heeft begrepen...
Het was een epileptische crisis van het rechter hartmyocard (kramp) en de epileptische crisis van het linker middenrif (ademnood). Bij een rechtshandige betekent dat een overbelastingsconflict en een conflict “van het niet xxxxx” (buiten adem raken) tegenover de moeder of tegenover het kind heeft kunnen oplossen.
Ik ken mevrouw A. persoonlijk en wil ook niet verder insisteren. Misschien vertelt ze haar verhaal nog eens helemaal.
Overigens: dit myocardinfarct vertoont geen verstopte hartkransvaten!
| < Vorige | Volgende > |
|---|